 8-13 lutego 2010 - Pełni zapału wyruszyliśmy w poniedziałek z zaśnieżonego Stołczyna. Następnie nasz autobus, prowadzony przez pana Stanisława, zatrzymał się w kilku miejscach na trasie do Koszalina aby zabierać pozostałych uczestników. W komplecie, mimo śniegu szczęśliwie dojechaliśmy do domu rekolekcyjnego w Koszalinie.
Przyjechały osoby, które już od wielu lat biorą udział w każdym wyjeździe. Pojawiło się też kilka nowych twarzy, które bardzo szybko zaaklimatyzowały się i czuły się „swojsko”. Nad całością rekolekcji czuwała s. Katarzyna, która po raz kolejny niestrudzenie dbała o organizację tego wyjazdu. Jej uśmiech, pogoda ducha i otwartość emanowały na wszystkich. W tym roku po raz pierwszy (mamy nadzieję, że nie ostatni) rekolekcje dla chorych prowadził o. Jakub. Po sześciu dniach wspólnego pobytu trudno było nam się rozstać. W niejednym oku zakręciła się łezka. To znak, że dobrze nam było razem. |
8-13 lutego 2010 - Pełni zapału wyruszyliśmy w poniedziałek z zaśnieżonego Stołczyna. Następnie nasz autobus, prowadzony przez pana Stanisława, zatrzymał się w kilku miejscach na trasie do Koszalina aby zabierać pozostałych uczestników. W komplecie, mimo śniegu szczęśliwie dojechaliśmy do domu rekolekcyjnego w Koszalinie.
Przyjechały osoby, które już od wielu lat biorą udział w każdym wyjeździe. Pojawiło się też kilka nowych twarzy, które bardzo szybko zaaklimatyzowały się i czuły się „swojsko”. Nad całością rekolekcji czuwała s. Katarzyna, która po raz kolejny niestrudzenie dbała o organizację tego wyjazdu. Jej uśmiech, pogoda ducha i otwartość emanowały na wszystkich. W tym roku po raz pierwszy (mamy nadzieję, że nie ostatni) rekolekcje dla chorych prowadził o. Jakub. Po sześciu dniach wspólnego pobytu trudno było nam się rozstać. W niejednym oku zakręciła się łezka. To znak, że dobrze nam było razem.
