PANIE RATUJ BRACI!

Pragnę w tym miejscu podziękować wszystkim młodzym ludziom, którzy zechcieli odpowiedzieć na nasze zaproszenie, śmialiśmy się, że trzeba wyburzyć ścianę w kaplicy, aby pomieścić 80 osób. Dziękuję kapłanom, kórzy przyjechali wraz z młodzieżą z Choszczna, Szczecina, Łobza, czy Dębna.

Młodzi Przyjaciele czekamy na was już niedługo 06.02.09r.

Następnego dnia miało miejsce supienie młodziezowe w Trzebiatowie. Temat  skupienia bardzo aktualny: Przyjąć NOWE ŻYCIE. Młodzi dotarli ze Szczecina, Kamienia Pomorskiego a pięknie podjęła nas młodzież trzebiatowska, za co gospodarzom dziękujemy i zapraszamy na kolejne skupienie 07.02.09r.

Polecam kilka świadectw z czuwania i skupienia

s. Wiktoria od Jezusa Dawcy Radości

Na początku listopada brałem udział w czuwaniu u Sióstr Uczennic Krzyża na Stołczynie. Byłem już drugi raz na takim spotkaniu, jednak tym razem przejmowałem się trochę bardziej, gdyż byłem jednym ze starszych uczestników. Dla mnie czuwanie u sióstr jest przede wszystkim dobrą okazją do modlitwy. Z takim więc oczekiwaniem wybrałem się na Stołczyn. Już na początku siostry przypomniały, że ten czas to przede wszystkim spotkanie z Bogiem. Bardzo dobrze zgrało się to z moim nastawieniem i dalszą część spotkania mogłem przeżyć w spokoju i skupieniu. Nie zawsze chętnie podchodzę do modlitwy porannej czy wieczornej. Taki czas czuwania, wygospodarowany dodatkowo, jest w związku z tym dla mnie bardzo ważny, aby uzupełnić swoją potrzebę oddawania Bogu tego co Boskie.Tematem tego czuwania był "Ojciec miłosierny". Rozważaliśmy postawę ojca z przypowieści o synu marnotrawnym. Temat był jakby specjalnie przygotowany dla mnie. Ostatnimi czasy często miałem okazję bywać na różnego rodzaju rekolekcjach lub spotkaniach, na których uczestnicy mówili swoje świadectwa. Wszystkie te świadectwa traktowały o wielkich  problemach jakie Bóg pokonał w ich życiu. Były to na prawdę wielkie rzeczy: spore problemy w rodzinie lub mocne oddanie się różnym ciężkim grzechom. Również we wszystkich świadectwach można było usłyszeć jak  wielka łaska Boża została dana tym osobom. Doświadczyli wielkiej miłości Bożej i sami dostali, w związku z tym, duże chęci do dawania miłości, do głoszenia Boga na różne sposoby. To mocno skojarzyło mi się z postacią syna marnotrawnego z rozważanego słowa. Muszę się przyznać, że zazdrościłem tym osobom. Ja od dawna staram się  być przy Bogu. Zawsze pragnąłem być blisko Niego. Nie miałem nigdy tak wielkich problemów jak opisywane osoby. Zapragnąłem również takiego wielkiego działania Bożej łaski, której one dostąpiły. Wiedziałem  wprawdzie, że oddanie się grzechowi aby bardziej rozlała się łaska jest najgłupszą rzeczą jaką mogę zrobić, więc po prostu czekałem i smuciłem się.Na szczęście nie trwało to długo. Na czuwaniu ksiądz mówiący katechezę  postanowił podać inną nazwę rozważanej przypowieści. Zamiast "Syn marnotrawny" nazwał ją "Ojciec miłosierny". Pokazuje to, iż nie jeden, czy drugi syn, a ojciec jest w tej przypowieści najważniejszy. Ojciec,  który ma być obrazem Boga. Przy takim podejściu drugi syn, z którym się identyfikuję, nie jest już tym drugim pomijanym. Cała ta sytuacja  przypomniała mi o wielkiej miłości Boga do mnie. Przypomniała mi również  o tym, że jestem synem Bożym i "wszystko co Jego do mnie należy". Pewien spory kawał mojej goryczy gdzieś uleciał. Bardzo chętnie cieszę się teraz razem z Bogiem z każdego nawróconego, szczególnie z tych, których  świadectwa miałem okazję usłyszeć. Mam nadzieję, że będę mógł być takim ramieniem Ojca, które obejmuje tych "synów marnotrawnych", którzy  powracają. Niech będzie Chwała Panu!